Reis, eerste indrukken en kennismaking

Zo, bij deze een eerste bericht vanuit het mooie Roemenie.

De vlucht was prima, ondanks anderhalf uur vertraging. De onweerbui van maandagavond had zijn invloed op de geplande starttijden, evenals de bom uit WOII die gevonden was op één van de startbanen. Maar goed, ik was toch niet echt uitgeslapen, dus het wachten was geenszins saai. ;-)

Eenmaal aangekomen in Boekarest stond Vali, de taxichauffeur, op me te wachten met een mooi bordje, al zeg ik het zelf: Mr. Dirk van den Hoogen. :-) In dezelfde vlucht bevond zich ook een klant van DMT, dus 10 minuten later zaten we met z’n drieën in de auto. In de 3,5 uur die volgden heb ik mijn eerste wisselende indrukken op kunnen doen van het land. Van dikke auto’s die snoeihard links dan wel rechts voorbij scheuren, tot paard en wagen waarvoor iedereen in de remmen moet. Van wegen waarop de bmw waar wij in zaten makkelijk de 160 passeert, tot wegen die je niet eens een weg kan noemen. Van kaal, dor en plat, tot groen, kleurrijk en gebergte. En van grijze flatgebouwen, tot prachtige kerkjes.

Toen ik in Galati aankwam was het inmiddels 22 uur. Ik werd ontvangen door Piet, de manager van het bedrijf, en een aantal studenten van Aiesec. We hebben een lekker hapje gegeten en kennis kunnen maken. Hierna werd ik naar mijn appartement gebracht, welke super bleek te zijn. Het is eigenlijk een best oud complex, maar vorig jaar is een vijfde verdieping toegevoegd, en je raadt het al, daar zit ik dus. :-) Voor de foto’s: http://picasaweb.google.nl/hoogendirk/Roemenie
Je ziet mijn keukentje (met oven, magnetron en gasfornuis), badkamer en mijn kamer welke twee verdiepingen telt. Er is zelfs een strijkijzer en –plank, een stofzuiger en binnenkort krijg ik internet en een wasmachine. :-D Op 1 van de foto’s van het uitzicht kan je de Donau zien tussen de andere flats door.

De volgende dag kreeg de klant die ik eerder noemde een rondleiding langs een aantal fabrieken, en ik kon mooi aansluiten. Vervolgens ben ik met mijn coach (van Aiesec) wat gaan winkelen. Ik had sportschoenen nodig, aangezien een aantal werknemers van DMT elke woensdag een potje gaan voetballen. Ik wist dit al voordat ik vertrok, maar ik had mijn koffer maandag verkeerd gewogen, waardoor hij dinsdagochtend 10 kilo te zwaar bleek. Twintig euro per extra kilo is dan toch aardig wat geld, en dus waren onder andere mijn sportschoenen de pineut. Nadat ik ook mijn koelkast gevuld had bleek het voetballen niet door te gaan en hebben we met een man of 10 een terrasje gepakt en lekker gedineerd. Wel iets te veel knoflooksaus op, wat ik nu nog kan proeven, maar gelukkig ben ik niet de enige. :-)

Voor degene die nog niet echt weten bij wat voor een bedrijf ik nu eigenlijk werk, en wat Aiesec is, daar zal ik de volgende keer wat over vertellen.

Voor nu: Pa (spreek uit: paa, vertaling: Daag!) :-)

P.S. Ik wil bij deze iedereen nog even bedanken voor de smsjes en mailtjes. Ik heb niet de kans gehad om op iedereen te reageren, maar dat wordt wel begrepen denk ik. ;-)